លះបង់កៅអីរថភ្លើងឲ្យបុរសចំណាស់ ខ្លួនសុខចិត្តឈរ ពេលឱនយករបស់១ គ្រប់គ្នាស្រក់ទឹកភ្នែក…

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ចិន តែង​តែ​ជ្រើស​រើស​យក​​រថភ្លើង​ជា​មធ្យោបាយ​​ដ៏​សំខាន់​សម្រាប់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មក​ចំពោះ​ទី​កន្លែង​ឆ្ងាយ​ៗ ព្រោះ​វា​មាន​តម្លៃ​ថោក លឿន​រហ័ស​មិន​ស្ទះ​ដូច​រថយន្ត។ ​ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​ចំនួន​អ្នក​ដំណើរ​រថភ្លើង​មាន​ចំនួន​ច្រើន ​គេ​សម្រេច​ដាក់​លក់​សំបុត្រ​​សម្រាប់​​កៅអី​អង្គុយ និង​​ឈរ​​​តែម្ដង។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ខាង​ក្រោម​នេះ គឺ​ជា​រឿងរ៉ាវ​សាមញ្ញ ប៉ុន្តែវា​រំជួល​ចិត្ត ​និង​ផ្ដល់​កម្លាំង​ចិត្ត​សម្រាប់​អ្នក​អាន​ត្រិះរិះ​ពិចារណា។ ក្នុង​អំឡុង​រដូវ​ផ្ការីក រថយភ្លើង​មួយ​គ្រឿង​ ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​ក្រុង​ហាងចូវ ទៅ​ក្រុង​ចេងឌូ ​ដោយ​មាន​ផ្ទុក​អ្នក​ដំណើរ​ពេញ​ៗ​ដូច​សព្វ​ដង។ បុរស​ចំណាស់​ម្នាក់​ជា​អ្នក​ដំណើរ​​បាន​ទិញ​សំបុត្រ​ជិះ​រថភ្លើង​ឈរ ​ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​ឃើញ​កៅ​អី​ទំនេរ​មួយ ​គាត់​ក៏​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​អ្នក​ដំណើរ​ផ្សេង​ទៀត។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

អង្គុយ​បណ្ដើរ​ នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​បណ្ដើរ​ខ្លាច​ម្ចាស់​កៅ​អី​មក​រក​កៅ​អី​របស់​គេ​វិញ។ ​បន្តិច​ក្រោយ​មក រថភ្លើង​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ចេញ​ដំណើរ ​តែ​ម្ចាស់​កៅអី​នៅ​តែ​មិន​ឃើញ​បង្ហាញ​ខ្លួន ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ត្រេក​អរ​​។ ​ចេញ​ទៅ​មុខ​បាន​មួយ​សន្ទុះ ​គាត់​​ឃើញ​អ្នក​ដំណើរ​ពីរ​បី​នាក់​​​​​ឈរ​ក្នុង​រថភ្លើង​ក្បែរ​គាត់​ ដោយ​ក្នុង​នោះ​មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​អាយុ​ប្រមាណ ២០ឆ្នាំ​មាន​សភាព​ស្លេក​ស្លាំង​អស់​កម្លាំង។ នាង​មិន​អាច​ឈរ​ខ្លួន​ត្រង់​នឹង​ថ្កល់​ដូច​អ្នក​ផ្សេង​ឡើយ ហើយ​នាង​ត្រូវ​​​អ្នក​ដំណើរ​​ដើរ​ចុះ ​ដើរ​ឡើង​រុញ​ប៉ះ​ទៅ​ឆ្វេង​ ទៅ​ស្ដាំ។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​ដោយ​មើល​ឃើញ​ដូច​ជា​មិន​សូវ​ស្រួល ​បុរស​ចំណាស់​បាន​សួរ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដំណើរ​ស្រី​នោះ​ថា «​នាង​នាង! ​មើល​ទៅ​ដូច​ពិបាក​ឈរ ​មាន​រឿង​អ្វី? ​បើ​នាងឡើង​ជិះ​រថភ្លើង​លឿន​ដូច​អ៊ុំ ​ប្រហែល​ជា​បាន​កន្លែង​អង្គុយ​ស្រួល​ខ្លួន​​ហើយ។ ​តើ​នាង​ធ្វើដំណើរ​ទៅ​ដល់​ទីណា​ដែរ​»? ​នាង​ឆ្លើយ​ថា «​​មិន​អី​ទេ អ៊ុំ។ ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជិះ​រថភ្លើង​មួយ​ថ្ងៃ​កន្លះ​ទើប​ដល់​គោល​ដៅ​របស់​ខ្ញុំ​»​។ បុរស​ចំណាស់​លាន់​មាត់ «​ថាម៉េច? ​មួយ​ថ្ងៃ​កន្លះ? ​ហើយ​នាង​អាច​ឈរ​បាន​រយៈ​ពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណឹង​ដែរ»?

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​​បុរស​ចំណាស់​បន្ត​ថា «​អ៊ុំ​នឹង​ទៅ​ដល់​គោល​ដៅ​បន្តិច​ទៀត​ហើយ ​អីចឹង​នាង​អង្គុយ​កៅ​អី​អ៊ុំ​ទៅ»។ ​នាង​បាន​តប​បែប​ផ្អែម​ល្ហែម​វិញ​ថា «​មិន​អី​ទេ អរគុណ​ហើយ​អ៊ុំ»។ ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​លើ​រថភ្លើង​ក៏​ដើរ​មក​ក្បែរ​ស្ត្រី​រូប​នេះ ដើម្បី​ឆែក​​មើល​សំបុត្រ រួច​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ងឿង​ឆ្ងល់​បន្តិច។ ​គាត់​បាន​ចង្អុល​ទៅ​កាន់​កៅអី​អង្គុយ​មួយ ​ហើយ​ក៏​សួរ​នាង​ថា «​កៅ​អីនោះ​មិន​មែន​ជា​របស់​នាង​ទេ? ហេតុ​អ្វី​នាង​ឈរ»?

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

នាង​បាន​ញញឹម ​និង​មិច​ភ្នែក​ដាក់​បុរស​ចំណាស់​ រួច​និយាយ​ទៅ​កាន់អ្នក​​​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​នោះ​ថា «​គាត់​មាន​អាយុ​ ៧០​ឆ្នាំ ហើយ​​ជា​ជន​ពិការ​​ទៀត។ ​វា​ពិបាក​ចំពោះ​​គាត់​ឈរ​ជិះ​រថភ្លើង​ធ្វើ​ដំណើរ»។ ​អ្នក​​​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​​សួរ​ម្ដង​ទៀត «​អ្នក​មិន​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា កៅ​អីនោះ​ជា​របស់​អ្នក​ទេ? ឬ​គាត់​មិន​ដឹង​រឿង​នេះ»? ស្ត្រី​វ័យ​ក្មេង​ដដែល​តប «​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ប្រាប់​គាត់ ​ខ្លួន​ឯង។ ប្រសិន​បើ​គាត់​ដឹង​ថា ​ជា​កៅ​អី​របស់​ខ្ញុំ គាត់​មុខ​ជា​ឈរ និង​ប្រគល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​មិន​ខាន»។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

អ្នក​​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​​បាន​ដើរ​ក្រវែល​បុរស​ចំណាស់​ដែល​កំពុង​គេង​លង់លក់​លើ​កៅអី​ ហើយ​និយាយ​ទន់ភ្លន់​ទៅ​កាន់​នាង​ថា «​សូម​ដើរ​​មក​តាម​ខ្ញុំ ​ខ្ញុំ​នាំ​នាង​ទៅ​កាន់​ភោជនីយដ្ឋាន​មួយ រក​មើល​កៅអី​ទំនេរ​ឲ្យ​នាង»។ ​អ្នក​ដំណើរ​ជុំវិញ​ពេល​បាន​​ឮ​ការ​សន្ទនា ពួក​គេ​ក៏​បាន​​ប្រជ្រៀត​គ្នា​ឈរ​អែប​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​​ពួក​គេ​ដើរ។ ​ភ្លាម​ៗ​នោះ ស្ត្រី​វ័យ​ក្មេង​បាន​ឱន​ចុះ រួច​ទាញ​ឈើ​ច្រត់​មួយ​គូ​ចេញ​ពី​កាបូប។ អ្នក​ដំណើរ​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ និង​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​ ពេល​ឃើញ​នាង​ដើរ​ត្រូវ​ការ​ឈើ​ច្រត់​ជំនួយ ខណៈ​ស្ថានភាព​សុខភាព​របស់​នាង​ពិបាក​​ តែនៅ​តែ​លះបង់​កៅអី​ឲ្យ​បុរស​ចំណាស់​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​​ទៀត។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

​ដើរ​បណ្ដើរ​នាង​និយាយ​ជាមួយ​អ្នក​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​បណ្ដើរ​ រហូត​ដល់​ភោជនីយដ្ឋាន​លើ​រថភ្លើង​ថា​៖ ខ្ញុំ​​​​​ចិត្ត​ល្អ​​ មិន​មាន​ន័យ​ថា ខ្ញុំ​ទន់ខ្សោយ​ទេ។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​ការ​ដែល​ចិត្ត​ល្អ គឺ​ជា​ធម្មជាតិ​ពិត​របស់​មនុស្ស​លោក​យើង ដែល​​ត្រូវ​តែ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ការ​គ្រប់​គ្រង​ខ្លួន​ឯង​បាន និង​ធម៌​ខន្តី មិន​មាន​ន័យ​ថា ខ្ញុំ​កំសាក​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​យល់​ថា ​ការ​ខន្តី​អំណត់​អត់​ធ្មត់ គឺ​ជា​គុណធម៌​ដ៏​ល្អ​ប្រពៃ​របស់​សង្គម​យើង។ ​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ការ​យោគយល់​អធ្យាស្រ័យ ​មិន​មាន​ន័យ​ថា ខ្ញុំ​គ្មាន​គោល​ជំហរ ឬ​គោលការណ៍​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​​​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​អាច​អធ្យាស្រ័យ​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​បាន ​វា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត ជ្រះ​ស្រលះ​ក្នុង​ខ្លួន។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​យក​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ មិន​មាន​ន័យ​ថា ​ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​និយាយ​ត្រង់​ៗ ឬ​និយាយ​​ផ្ទាល់​ជាមួយ​គេ​នោះ​ទេ ​តែ​ជា​សកម្មភាព​ជាក់​ស្ដែង​របស់​ខ្ញុំ។ ​មិន​ចង្អៀត​ចង្អល់​ពេក​ទេ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​ចងចាំ​ថា ​នៅ​ពេល​មាន​មនុស្ស​ធ្លាប់​ធ្វើ​ល្អ​ដាក់​ខ្ញុំ ​ជាការ​តប​ស្នង​ទៅ​វិញ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ​បន្ត​ចំពោះ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត ពេល​គេ​ត្រូវ​ការ​៕

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

គំនិត​អប់រំ៖ ​ដោយ​សារ​អំណាច​នៃ​អំពើ​ល្អ លើក​លែង​អធ្យាស្រ័យ​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ​ស្ត្រី​អ្នក​ដំណើរ​នេះ​បាន​ទទួល​ផល​នៃ​អំពើ​ល្អ​មក​វិញ​ទាំង​មិន​រំពឹង​ទុក គឺ​ជួប​ជា​មួយ​អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​សំបុត្រ​ចិត្ត​ល្អ ​រហូត​បាន​ញ៉ាំ​អាហារ​មិន​គិត​ថ្លៃ​ពី​ម្ចាស់​ភោជនីយដ្ឋាន​ទៀត​ផង។

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *